Жүрек приступінің болатыны жайлы 1 ай бұрын білуге болады. 

Білетін боларсыздар 21 ғасырда өлімнің көбісі жүрек ауруынан. 

1) Шаршау 


Қан тамырлары жіңішке болып тарылғанда, сіздің жүрегіңіз өзіне керек мөлшердегі қанды ала алмайды. Ал бұл жүректің күшін әлсіретеді. Ең бірінші белгі — мәңгілік шаршау және ұйқы келіп есіней беру. 

 

2) Тыныс алу жолдарының қалыпсыздығы 

Егер жүрегіңізге қан аз мөлшерде келетін болса, өкпеңіз керекті мөлшерде кислород ала алмағандығы. 

Бұл екі жүйе бір бірімен өте жақын қарым қатынаста. Біреу біреуінсіз қалыпты жұмысын атқара алмайды. Егер сізде бір қалыпты демалу жағынан проблема болып жатса, жақсысы дәрігермен кеңескеніңіз жөн— мүмкіндік болса тезірек. 



3) Әлсіздік 


Егер сіз бүкіл денеңізден әлсіздікті байқасаңыз, бұл сіздің артериялық тамырларыңызда қан өте аз болғандығы.Сіздің бұлшық еттеріңіз өзіне керек кислород және керекті заттардың жетіспеушілігі.Егер сізде кенеттен еш бір себепсіз  бас айналып тұрса, бұл сіздің жүрегіңіздің қатты сыр беруі .Жедел кардиологка барыңыз. 



4) Бас айналу және мұздай тер 


Миға аз мөлшерде қан бару ол өте қауіпті.Егер сіздің денеңіз жабысқақ мұздай термен терлейтін болса, ал өзіңіз басыңыздың көп айналуын уайымдайтын болсаң, онда сен бұл симптомдарды қате деп санама. 

5) Көкіректің қысылуы (Ауыр сезіну) 

Егер өкпеңіз қатты қысылса, көкірек тұсында ыңғайсыздықтар болса, Бұл өте жаман белгі. Бұл уақыт өте асқынуы мүмкін жиірек болатын болады.Бұл симптомдарға мән бермесеңіз күтпеген жерден жүрек приступіне кездесуіңіз мүмкін. 



6) «Суықтық» синдром 


Егер сізде өзінен өзі грипп сияқты синдром басталса, бұл жүрек приступінің жақындап келе жатқаны. Жүрек приступінен кейін көбісінің айтатындары былай, приступқа дейін белгісіз себептермен «Суық» жаурау кейбіреулері қатты жаурадым дейді. 



Бұл нәрсемен қалай күресеміз? 
Егер сіз осы симптомдарды байқасаңыз, өзіңізден немесе жақындарыңыздан, жедел түрде дәрігерге барыңыз. Бұның ең жақсы емі алдын ала біліп дәрігерге қаралып профилактикалық ем қабылдау қажет.

Қайыршы шалдың жан сыры

Қала базарларының бірінің маңынан ары - бері өткен сайын осы бір қайыршы шалды көретінмін. Кір - қожалақ дорбасын асынып, өткен - кеткенге қол жайып тұрады. Қазақ атаның аянышты халі мені бей - жай қалдырмады. Қолымнан келгенше бір сауап іс істегім келді. Ол кісіні сол жердегі бір асханаға алып кірдім. Маған жасқаншақтап қарап - қарап қояды.

Алдындағы ыстық тамақты қомағайлана ішіп отыр... Ішіне ел қонса керек, бір кезде маған "рахмет балам" деді. Мен жəй күлімсіредім де "ас болсын ата" дедім. Даяшыны шақырып ас ақысын төлейін деп жатыр едім, қария қалтасынан бір уыс тиынын шығарып: 
- Балам, өз жегеніме өзім төлейін, - деді. 
- Жоқ ата, қоя беріңіз. Ақша өзіңізге керек болар. Өзім бере салайын, - дедім де ақшаны даяшыға жылдам беріп жібердім. 
Ақсақалмен асханада бір сағаттай отырдық. Бұл күнге қалай жеткенін əңгімелеп бергенде, шыны керек терең бір күрсіндім... 
- Қазыргы сүйенішім осы таяғым. Жасым болса 70 тен асты. 
Қартайғанымда көшеде қайыр тілеп қаламын деп ойламаппын... Алланың берген екі ұлым бар. Екеуін де жұрттан кем қылмадым, оқыттым, үйлендірдім, үй қылдым. Екеуін де əйелдері бөлек алып кеткен. Кемпірімнің жүрек талмасы жиі ұстайтын. Екінші келінімізбен қатты ұрыс кезінде жүрегі ұстап, ауруханада демі үзілді. 
Екі ұлым да əйелдерінің айтқанынан шыға алмады. Қойынға сұр жылан бір кірсе болды екен ғой... Кемпірім кеткен соң үлкен үйде жалғыз қалдым. Ұлдарымның екеуі де қара шаңыраққа көшіп келуге ниет білдірмеді. Қайта "Ол кісіге кім қарап отырады? Жұмыстамыз, қол тимейді. Ол жасында екінші рет үйлендіргеніміз де жараспас. Ең дұрысы қарттар үйіне тапсырайық. Үлкен үйде бір өзі не істейді бəрібір?" деп ұлымның миын улады. Кемпірімнің көзі тірісінде де осы үй келіндеріме тыныштық бермеген. "Біз бала шағамызбен тар пəтерде тұрамыз. Ал олар екеуі-ақ сондай үлкен үйде тұрады" деп бір біріне айтып отырғанын естігем. 
 Үлкен үйде қараусыз қалдым. Көршілер қашанғы қол ұшын берсін. Бес, алты күн қарайласты. Оған да шүкір. Үйде жата бергеннен пайда жоқ. Ақырындап базар жағалай бастадым. Өмірімде жан баласына қол жайып көрмеген адаммын. Бірақ, басыңа түссе оған да барады екенсің. Аяп, мүсіркегендер "қазақ ата ғой" деп тиын - тебен тастайды. Бұл жерде мені бəрі "қайыршы қазақ ата" деп атап кеткен. Біреулер өзің сияқты тамақ əперіп кетеді. Тамағым тоқ болғанымен көңілім жарым. Немерелерімді сағындым. Оларды да менен алыстатып жіберген. Қайбір күні кіші балам келін, немерелерді алып келді. Немерем менімен амандаспайды, бетінен сүйейін десем сүйгізбейді. Сөйтсем келін "атаңа жақындама. Үстің сасып кетеді" деп үйретіп қойыпты. Жағдайымды білуге келмегені түсінікті. Үйді өз атына аударып беруімді сұрап келіпті. Оларға əке емес, əкеден қалған шаңырақ керек. 
Осылай сүйретіліп жүріп көз жұмсам, Құдайдан қорқып балаларым қара жерге табыстар.... 
Өмір ғой... Қанша адам болса, сонша тағдыр бар. Қартайған шағында қамсыз өмір сыйлай алмаған ұлдың барынан жоғы...