(Әңгіме)

1993 жылдың жазы.
Мектепті бітірген соң басқа да сыныптастарым секілді оқу іздеп қалаға кеттім. Шымқалаға алғаш баруым. Емтиханнан оңбай құладым да, ауылға қайтуға мәжбүр болдым. Автобусқа адам толғанша шұрылдаған асқазаныма ел қондырып алайын деп сол жердегі асханаға кірдім. Тамаққа тапсырыс бердім де, бос орындардың біріне жайғастым. 
Жанымдағы орында галстук таққан, көзі тостағандай жігіт отырған-ды. Масаңдау екені көзге ұрып тұр. Алдында тұрған бөтелкедегі тентек суды өзі құяды да, сіміріп салады. Өз рақаты өзінде біреу сияқты. Киген кіиіміне, келбетіне қарап, үлкен қызметте істейтін бір дөкейге ұқсаттым. Жасы 30-35 шамасындағы дардай азамат.

Заман Төлеуов

Әңгіме

 Алғашында демім тарылып, ауа жетпей тұншыққанымды анық білемін. Жүрегім қысылған сәтте қолымдағы күрекке сүйеніп, жүрелей отыра кеткен едім. Жандалбаспен қалтамдағы дәріні алмақ болып іздеп едім, қырсық қылғанда ол үйде қалыпты. Төңірегімде пенде баласы көрінбеді. Ышқына орнымнан тұрып, күрекке демеліп, арлы-берлі жүрген елдің бірі кездесер деген үмітпен қара жолға қарай беттедім. Кеудем тұтасқан шоқ тәрізді сәт сайын күйіп, өртеніп барады. Адам баласының шынайы шөлдегені қандай болатынын осы жолы анық сезіндім. Шіркін-ай, бойымды билеп бара жатқан сол ғажайып тәтті шөл - өмірге деген құштарлық па, сірә?! Оның жалыны тек бір тамшы су ерніме тамса болды сөнетіндей көрінді. Бірақ, еш үміт күттірмейтін, кенезені кептірген бір жан түршіктірер жабайы, әлдеқайда ала қашатындай үрейлі шөл есімді ауыстырып барады... 

(повесть)

Төлеуов Заман Самалбекұлы

Жалғасы...

Енді міне екінші қызды да тұрмысқа аттандырды. Бұл үлкеніне қарағанда азды-көпті ақылы бар сияқты. Және бұл жолғы құдалық терезесі тең адамдармен жасалысты. Сондықтан әлеуметтік алалау тәрізді одағайлыққа орын жоқ. Төсек-орыннан бөлек, бұл қыздарына да көлік мінгізді. Оның қалауы Range Rover-ге түсті.

  (повесть) 

Төлеуов Заман Самалбекұлы

  Жалғасы..

-         Иә, Манап... өмір деген өте күрделі дүние, оның тізгініне ие болу екінің

бірінің қолынан келмейді. Бұл дүниенің кілті ақша ұстаған адамның ғана қолында, соны білесің бе? Әрине білмейсің. Себебі, сенде ақша жоқ. Ақшасы жоқты адам деуге бола ма, ол жарымжан мүгедекпен бірдей. Мен өз өмірімнің тәжірибесінен соны түсіндім.

Төлеуов Заман Самалбекұлы

(Шағын повесть)

 

Ол Porsche Cayenne-нің артқы орнына бір жамбастай жығылды да сәл

жантайып барып, бойын әрең түзеді. Өзінің епетейсіз қимылына:

-         Мені сүйейтін де кісі қалмады-ау! - деп күлкіге ұқсас шиқыл шығарды.