Біздің үйге қарама-қарсы тозығы жеткен, адам аяғы баспас өте ескі үй бар болатын. Кеш түсе бастағаннан-ақ түрлі дауыстар естілуші еді. Ауыл бұзықтарының ешбірі де түн бата бұл жерден кесе өтпейтін-ді. Әр нәрсенің өз ақиқаты бар емес пе?! Тұрғындардың ауыздан ауызға тараған тылсым оқиғасы көрші ауылдарға да жетіп үлгерген. Бірі сенсе енді бірі «жындының сандырағына» балайды. Мен де көрмеген соң, сенбестен мазақ қылып күлетінмін, тек мына жағдай орын алмағанда.

Әр пенденiң қиын сәтте қол ұшын созып демеу беріп, тiптi өмiрiн де құтқарып қалатын перiштесi болады екен. Сондай бiр тылсым күш менi де ажал аузынан аман алып қалған болатын.

Ол кезде бозбала жас кезім. Күн шықпай мені оятқан анам «Пески селосында тұратын әпкең алып кетіңдер деп қоңырау шалды, сен оны үйге алып кел», - деді. Менің жеңіл машинаммен досым екеуміз жолға шықтық. Пески селосы Есіл өзенінің арғы бетінде орналасқан қазіргі Ғ.Мүсірепов атындағы ауданның орталығы.

Бала кезімде жеке бөлмеде ұйықтаймын,- деп бастады әңгімесін Еркін, - бөлмемде орыс пеші болатын. Сол орыс пешінде анам иісі мұрынды жаратын тәті тоқаш пісіруші еді.

Бірде түн ортасында ұйқымды бөліп, есімімді атаған дауыстан оянып кеттім. Қарасам төсегімнің жанында өзіммен жасты қыз бала тұр.

- Сен кімсің?- дедім оқыстан пайда болған қызға таңғалып.

Тылсым дүниенің бізге беймәлім құпиялары көп қой. Бақилық болған жандардың аруағымен тілдесетін, байланысқа түсетін адамдардың болатынын естісем де, бетпе-бет кездескенім осы Күнбүбі көріпкел еді.

Асығыс көлігін оталдырған ол барынша тез жылдамдықпен жүріп кетті. Қашып келеді. Бұл жолы өз үйінен. Ауылдың ең шетіндегі жалғыз түтін осы Ғабиттердікі болған-ды. Бұрын. Қазір ол ешкімге тіс жармастан темір тұлпарын тізгіндеп, үрейі ұшып келеді. Қалай ойламаған, ә? Басы зеңіп, жолға зорға қарайды. Көліктің айнасынан арттағы жолды, үйін көруге тіпті қауқарсыз...