Осыдан алты жыл бұрын мен оқуыма байланысты басқа қалаға көшуіме тура келді. Содан бері үйіме барған жоқ едім. Енді міне, дағдарыстың салдарынан және өзге де келеңсіз жәйттерге байланысты азғана уақытқа туған қалама оралуға тура келді. Үйіміз типтік үлгідегі бес қабатты, құрылыс жүргенге дейін бұрын батпақты жер болған орында орналасқан. Бұл арадан ешкім ешқандай тылсым құбылысты байқамаған еді. Екі бөлмелі пәтерімізде де айта қаларлықтай ештеңе болған емес. «Үй есін» байқағанымызбен, оның зиянын көрмедік, өзгелер сияқты күн кештік.

Аталмыш жан түршігерлік оқиға Сербия мемлекетіне қарасты Трстеник қаласында орын алған екен. Әйел адам жертөле арқылы өтіп бара жатып, өзінің соңынан біреу аңдып келе жатқанын байқаған екен.

Артынша ол тәртіп сақшыларына хабарласып, арыз түсіреді. Оқиға орнына келген тәртіп сақшылары алдымен бейнетаспаның жазбасын көруге ұмтылады.

Тіршілікте адам түсінбейтін тылсым дүние көп. Сондай дүниенің бірі – кие. Кие ұрпақтан-ұрпаққа берілетін қасиет. Егер атадан келе жатқан киені ешкім ұстамаса, ол ұрпақтарын қайғылы жағдайға, ауруға ұрындыруы ықтимал. Ондайға көпшілігіміз куә болып та жүрміз. 

Сонау бір жылдары ағам өмір мен өлімнің арасында жатқанда арғы дүниеге барып қайтқан еді. Ол жайлы өзі «маған берілген жолдама жалған болып, мені о дүниеге қабылдамай қойды» деп қалжыңдап отыратын. 

Сырқаттанған соң жұмыстан сұранып, үйге келе жастыққа қисайып едім, көзім ілініп кетіпті. Кенет, тұңғиық шыңырау бойымен құлдилай жөнелдім. «Не болды?» деймін түкке түсінетін емеспін. Бір кезде аппақ дүниенің ішіне ендім. Аспан ашық, күн нұрын шашып тұр. Төңірегім абыр-сабыр, толған халық. Ан-таң болып, жан-жағыма қараймын, биік жасыл дарбаза есігінің алдында ақ жаймаға оранып, ығы - жығы кезек күтіп тұрған халықты көрдім.