Ниязымбет Гауһар

Жаздың жайма-шуақ керемет күндері еді. Ұзын бойлы Ермек биыл сегізінші сыныпты аяқтап, жазғы демалысқа шықты. Оның әкесі жекеменшік саяжайда бағбан болып жұмыс істейді. Кешке үйге келген әкесі оған кешкі аста ертең жұмысына ертіп баратынын, жеміс жинауға қолғабыс ететінін айтты. Түні бойы Ермек ертең бақшаға баратынын ойлап, көз ілмеді.

– Ертең саяжайға еріп барасың. Жеміс жинап, көмектесетін адам керек.

 

– Ертең саған барып жолықсам, өте тығыз әңгімем бар. Бір сағат­тай уақытыңды қи, – деді баяғыдағы университет­тегі ұстазым. Дауысы зілді.

– Келіңіз, аға, күтемін, – деп елп ете түстім.

– Сағат он бірде сенде боламын, – деді де телефонын өшіре салды.

 

Мұхарбек Жәкейұлы

Сол жаз біздің ауыл орақты ерте бастады. Сәуірдің ортасын ала тасыған су шабындыққа барынша жайылып, жер дүние телегей теңіз болды. Ылғал топыраққа молынан сіңіп, бидайық пен арпа жылдағыдан бітік шықты. Ырғын өнімнен үмітті ауыл адамдары еңбекке білек сыбана кірісіп кеткен.

 

Жадыра Шамұратова

Таксист жігіттің тікірейген кірпішашы, етегі делдие біткен пұшықтау мұрны Қанатқа біртүрлі таныс сияқты көрінді де, қайдан көрдім деп ойлануға ерініп, құлағындағы музыкасына елтіген күйі артқы орындыққа жайғасты. Алда ақ шашты қарияның «ия, бисмилла, жол бере гөр, тәңірім» деген даусы со күйі музыканың астында көміліп қалды.

 

 Сүйіндік Жанысбай

Үстінен алып қара машина төніп, жаншып бара жатқан сияқты болды да, селт етіп оянып кетті. Өне бойы сырқырап, денесі қозғалтпайды. Көзін ашқысы келіп еді, ашылмады. Неге ашылмайтынын түсінбеді.

Аяқ-қолын қозғамақ болған, одан да түк шықпады. Зілдей қара таспен бастырып қойғандай. Құлағы да күмбір-күмбір, өзіне таныс емес, әлдеқандай дыбыстар – біреулер жүрген сияқты, күбір-күбір сөздер. Не айтып жатқандарын да анық аңғара алмады. Дыбыс шығармақ болып еді, онысынан да ештеңе өнбеді. Ауызы да ашылмайды. Су ішкісі келіп, шөлдеп жатқанын аңғарды.