Салтанат Абылбекова

 Бір қазақ келіп, 
-Женщина немесе девушка деп жөн сұрап жатса, сөзін соңына дейін тыңдамастан, 
-қап-қара орысты қайдан көрдің деп "шап" ете қалатын жаман мінезім бар.
Әлгің қорыққанынан, екі көзі алақандай болып, қолын көкірегіне қойып, 
,-ой тоба! қандай-қандай қызсыз-деп қазақша сөйлеп кеткенін байқамай қалады.

Салтанат Абылбекова

 

"Əзілің жарасса атаңмен ойна"- деген сөз бар ғой. Бірақ атаммен ойнағалы отырған мен жоқпын . Көрші апайдың 'қайнатаң қашан келеді'- деп қоймай сұрап жүргеніне бір түрлі қарағаным рас. Бір емес, екі емес, жап-жас болып алып -сенің қайнатаңның аяғының размері қанша- деген де тіптен шок болдым. Онысымен қоймай; 

Пернебай Бердалыұлы Сапаров

Қазақ шіркін ақыл айтпаса басы ауырады ғой, «Осы сен нағып ешкі асырамайсың?» деді көршім. «Ана сарайың соғұрлым бос тұр ғой». «Ана сарайым» ұзындығы үш, ені екі метр жаман там еді, о баста ешкі асырауға емес, көмір түсіруге сала салғам әшейін. Соны айтып ем, көршім екіленіп кетті, «соны да сөз деп тұрсың ба? Ешкінің пайдасы қандай екенін білесің бе өзі, қазақ атам есің кетсе ешкі жи деген, ешкі деген жарықтық жылына екі рет туады, кейбірі егізден табады, ары кетсе үш жылда байып шыға келесің»...

Пернебай Бердалыұлы Сапар

-Суретке түсейік,- деді әкем.
Бүгінгінің жастарына ертегі, ол кезде суретке түсу біз үшін кішігірім мереке, бойжетіп қалған әпкелеріміз үшін әжептеуір дайындық еді. Шешеміз сандықтан «қыдырғанда киетін» киімдерімізді шығарады. Қыры сынбаған су жаңа киімді киюдің өзі кәдімгідей қуаныш. Әпкелеріміз қазанға су жылытып бізді жуындырудан бастайды. Бетіміз обалы не керек, бір жуғанда-ақ реттеліп, түр жинап қаламыз, ал енді, ала жаздай тәпішке көрмеген аяқты жуу дегеніңіз барып тұрған азаптың азабы еді.

Пернебай БЕРДАЛЫ ҰЛЫ САПАРОВ

-Қалайсың-ей?
Астанада тұратын ағайын ағамыз еді. Амандығының түрі «қалайсың-ейден» аспайтын. Әдетте ағамыз өзіне керек болғанда ғана телефон соғады. Былайғы кезде ол кісімен хабарласу қиын. Әсіресе жолың түсіп Астанаға бара қалсаң,кемінде сегіз мәрте телефон соғып зорға сөйлесесің. Онда да жеңгей екеуі Көкшетауда не «осы қазір ғана Алматыға жетіп, ұшақтан түсіп» жатады. «Адам деген сәл ертерек хабарласу керек қой» деп өзіңді кінәлап жіберетіні тағы бар. Ал ол хабарласқанда тұтқаны көтере алмасаң түп-тұқияныңнан түк қалдырмай боқтап собшение жазады. Шешеден боқтауға правосы бар аз ғана ағамыз... обшым, сол звондап тұр. Демек керек болғаным.