Пернебай БЕРДАЛЫ ҰЛЫ САПАРОВ

-Қалайсың-ей?
Астанада тұратын ағайын ағамыз еді. Амандығының түрі «қалайсың-ейден» аспайтын. Әдетте ағамыз өзіне керек болғанда ғана телефон соғады. Былайғы кезде ол кісімен хабарласу қиын. Әсіресе жолың түсіп Астанаға бара қалсаң,кемінде сегіз мәрте телефон соғып зорға сөйлесесің. Онда да жеңгей екеуі Көкшетауда не «осы қазір ғана Алматыға жетіп, ұшақтан түсіп» жатады. «Адам деген сәл ертерек хабарласу керек қой» деп өзіңді кінәлап жіберетіні тағы бар. Ал ол хабарласқанда тұтқаны көтере алмасаң түп-тұқияныңнан түк қалдырмай боқтап собшение жазады. Шешеден боқтауға правосы бар аз ғана ағамыз... обшым, сол звондап тұр. Демек керек болғаным.

Пернебай Бердалыұлы Сапаров


“Өлем” деп ойладым. Өлгенде, бекерден бекер өле салмайсың ғой, просто қатынымның “жұрттың өзіңдей еркектері” деген сөзі өтіп кетті да. Өзім пәтер жалдап тұрамын, айлығым жер алып, үй салуға жетпейді, қарыз деген шаш етектен... Қаным басыма шауып тұрғанда жұрттың еркегі де бәле болды. “Пәленшенің байына қараш... әні...” деген сөзден-ақ жүйкем жұқарып бітті.

Пернебай Бердалыұлы САПАРОВ  

“Ет асайын” деді әйелім. Кеше төркінінен келген, енем сыбығамды беріп жібергенін “сраз”түсіндім. Төркінінен келсе құры қол қайтпағанын осылай сездіреді. Дастарқанның үстіне құрт, май жайғасып, ортаға бауырсақ шашылады. Сөйтіп қайынжұртымның мәрттігін көзіме шұқып көрсетеді. Менің шешем де қайтарымызда бірдемелер тықпалап жатады, өзі келсе де екі сөмкесіз келмейді, бірақ, “каким то оброзом”, дастарқанда шекер, сосын, бәрениден басқа ештеңе көрінбей... “Ет ассайшы десең”, “өзі азғантай-ақ, ертең біреу-міреу кеп қаса ше...” деп... Обшым “ассаң асшы” дедім...

Пернебай Бердалыұлы Сапаров -1981 жылы ОҚО Бәйдібек ауданы Ақбастау ауылында дүниеге келген. Халықаралық Қазақ-Араб (қазіргі Отырар) университетін араб тілі дінтанушы мамандығы бойынша бітірген, Республикалық «Халық үні »газетінде тілші қызметін атқарған.Қазір Республикалық «Жан мен Тән саулығы »газетінің редакторы.