Жан алғыш періштені көрген намазхан жігіт адам сенгісіз оқиғасын баяндады.
Ақтөбелік намазхан жігіт басынан өткен адам сенгісіз оқиғаны баяндады. Бес баланың әкесі ірі жол апатынан аман қалған деп хабарлайды NUR.KZ тілшісі. 

Ажалдан ғажайыптың күшімен аман қалған тұрғынның сөзінше, оқиға болған күні жолдас жігітінің "джип" маркалы көлігін мініп, Ембіден қалаға қарай жолға шыққан. 

Осы жақында ғана теледидардан көрсеткендей, Астана мен Алматы емханаларында әлемдік тәжірибеге сай пилоттық жоба жүзеге асып жатыр.

Яғни жүрек ауруы, қант диабеті, гипертония тағы басқа сырқаты бар науқас адамдардың білегіне QR-кодпен жабдықталған медициналық көмек білезігі тағылуда. Кодты оқу арқылы жедел жәрдем дәрігерлері науқас туралы толық ақпарат ала алады екен. Мәселен, науқас ес-түссіз күйде жансақтау бөліміне түссе, дәрігерлер ол туралы толық ақпаратты қолындағы білезіктен тез және бірден ала алады.

Қас қарая төсекке қисайып қалғып бара жатыр едім, басымдағы жастығым сырғып сәкіге түсіп кеткеннен оянып кеттім. «Жастығым жайдан-жай неге түсті екен?» деп жан-жағыма көз салып едім, ешкім көрінбеді.

Қайтадан жастығымды басыма бүктей салып, көзім ілегіп бара жатқан, осы кезде жастығымды әлде біреудің жұлып алғанын анық сездім. Тосын жайдан ұйқым шайдай ашылды. Түсіп кеткен жастығымды еңкейіп алып бере, көзім тақтаның астында жастығымды қыса ұстаған қызыма түсті. «Қызым-ау, жастығымды өзіме бер, жеті түнде ұйықтамай жүргенің не, бар ұйықта» – дегеніме қызым аң-таң болған жүзбен: «Мені көріп тұрсың ба?» дегені.

Біз ол кезде 50-60 отбасыдан құралған совхоздың бөлімшесінде тұратынбыз. Совхозға дейінгі аралық 3-4 шақырым шамасы. Балалар бастауыш класты бөлімшеде оқып, бесінші кластан бастап интернатта жатып, совхоз орталығындағы мектепте оқитын. Интернатта жатып оқитын балалар сенбі күні түстен кейін үйге қайтатынбыз. 

Демалыс күні түстен кейін интернатқа қайта келеміз. Ол кезде бөлімшеге қатынайтын арнайы көлік болмайтын. Сол себепті көбінесе үйге жаяу барып қайтатынбыз.

«Менің жасым 45-те. Біз отбасында 8 ағайындымыз. Туып өскен жеріміз Шығыс Қазақстан облысы. Әке-шешем өмір бойы ауылда тұрды, бала-шағасын жеткізіп, оқытып-тоқытты, зейнетінен бейнеті көп өмірлерін бізге арнады. Осыдан біраз уақыт бұрын ауыр науқастан ата-анамыз бірінің соңынан бірі дүние салды. Үйдегі қыздардың үлкені болған соң анам маған қайтыс болардың алдында сіңілім Сандуғашты қатты тапсырды.