Әр пенденiң қиын сәтте қол ұшын созып демеу беріп, тiптi өмiрiн де құтқарып қалатын перiштесi болады екен. Сондай бiр тылсым күш менi де ажал аузынан аман алып қалған болатын.

Ол кезде бозбала жас кезім. Күн шықпай мені оятқан анам «Пески селосында тұратын әпкең алып кетіңдер деп қоңырау шалды, сен оны үйге алып кел», - деді. Менің жеңіл машинаммен досым екеуміз жолға шықтық. Пески селосы Есіл өзенінің арғы бетінде орналасқан қазіргі Ғ.Мүсірепов атындағы ауданның орталығы.

Бала кезімде жеке бөлмеде ұйықтаймын,- деп бастады әңгімесін Еркін, - бөлмемде орыс пеші болатын. Сол орыс пешінде анам иісі мұрынды жаратын тәті тоқаш пісіруші еді.

Бірде түн ортасында ұйқымды бөліп, есімімді атаған дауыстан оянып кеттім. Қарасам төсегімнің жанында өзіммен жасты қыз бала тұр.

- Сен кімсің?- дедім оқыстан пайда болған қызға таңғалып.

Тылсым дүниенің бізге беймәлім құпиялары көп қой. Бақилық болған жандардың аруағымен тілдесетін, байланысқа түсетін адамдардың болатынын естісем де, бетпе-бет кездескенім осы Күнбүбі көріпкел еді.

Асығыс көлігін оталдырған ол барынша тез жылдамдықпен жүріп кетті. Қашып келеді. Бұл жолы өз үйінен. Ауылдың ең шетіндегі жалғыз түтін осы Ғабиттердікі болған-ды. Бұрын. Қазір ол ешкімге тіс жармастан темір тұлпарын тізгіндеп, үрейі ұшып келеді. Қалай ойламаған, ә? Басы зеңіп, жолға зорға қарайды. Көліктің айнасынан арттағы жолды, үйін көруге тіпті қауқарсыз... 

Бұл өмірдің біз сырын ұғына бермейтін құбылыстары аз емес. Менің де басымнан сондай бірер жайлар өткен еді. Солардың өмірімді өзгертуге әсері тиген біреуі туралы айтқым келеді.

Өң мен түсті ажырата алмай қалдым

Бұл 1992-жылы болған еді. Күз мезгілі болатын. Ол кезде малды түнде жаятын. Әкем бір ағайынның тойына баратын болып, қойды түнету маған жүктелді.