Түлкібас ауданының Жабағылы ауылында бізбен көршілес жап-жас ерлі-зайыпты Руслан мен Айман тұрып жатты.

Бұл жаққа олар Қазығұрт ауданынан көшіп келген-тін. Русланның әкесі сол кезде 80-ге келіп қалған қария еді, анда-санда қонаққа келіп тұратын. Өте ширақ кісі болатын. Өз ауылында молда екен. Бірде мен ол кісіден: «Жалғыз балаңыз Русланды неге қолыңызда ұстамай басқа жаққа жібергенсіз?»  деп сұрадым. Қария қиналыңқырап тұрып: «Қайтейін, ақыл-есі кіргенше шетте жүрсін деген ниетпен өзім рұқсат бердім. Себебі ішкілікке бір табан жақын. Өзі гитарада тамаша ойнайды. Бірақ жүрген жері шу-шұрқан, төбелес»,  деген еді.

 

Таяуда бір кісінің "аруақ деген адамдардың ойдан шығарып алғаны" дегенін естідім. Қонақта отырып дауласуды жөн көрмедім. Бірақ сол кісінің сөзі еш есімнен кетпей қойды. Сондықтан аруақтың бар екеніне дәлел болатын өз басымнан өткен оқиғаны "Алаш айнасына" жазып отырмын. Егер сол кісі менің осы жазғанымды оқыса, аруақтың бар екеніне сенер деп ойлаймын.

Бұл оқиға осыдан бес жыл бұрын болған еді. Денсаулығым сыр беріп, екі жыл бойы емхана мен аурухананың есігін тоздырдым.

 

Жарты жыл бойы жынның билеуімен жүріп-тұрған Қуандық намазға қалай жығылғанын айтып берді.

 

Ұзақ жылдар өнер көрсетіп, үлкен сахналарға шығып жүрген әнші жігіт жасы 35-ке таяғанда ішімдікке салынып, бос уақытын ойын-сауықпен өткізеді. Өз өміріне қолдан қиянат жасаған ол «Жынның жетегіне қалай еріп кеткенінімді байқамай қалдым», — дейді.

Үшінші рет көзі ашық, дені сау адамның аузынан жын туралы естіген кезде оның анық-қанығын анықтауды ұйғардым. «Бойы екі метр, көзі от шашқан және ұшатын» кейіпкердің тылсым күшіне елең етпеске болмайтын еді.

"Жасөспірімдерді ұрлайтын ұшатын жынның" келбеті айбынды полиция қызметкерлерінің көз алдында көз алдында көрінгені туралы естіп, оны көзімен көрген адамдармен сөйлескенше аса үрей туғызғанын жасырмаймын. Өйткені анау-мынау емес, мұны 25 жылдық еңбек өтілі бар жедел жәрдем дәрігері растаған еді.

Әкем маған елсіз далада жүрсең қаңырап жатқан үйлерге бар ма, ауылдағы ескі үйлерге кірме жын соғады деп айтып отыратын. Бірде әкем өзінің көрген тылсым уақиғасын айтып еді:

- Бір күні сиыр өрістен келмей қалды. Содан соң атыма салт мініп мал іздеуге шықтым. Шілденің аптаған ыстық күні. Ағаштардың арасын, орман қойнауларын түгел сүзіп аралап келемін. Ағаш қойнауында орманшылардың иесіз қалған үйлері тұр екен.