Біз ол кезде 50-60 отбасыдан құралған совхоздың бөлімшесінде тұратынбыз. Совхозға дейінгі аралық 3-4 шақырым шамасы. Балалар бастауыш класты бөлімшеде оқып, бесінші кластан бастап интернатта жатып, совхоз орталығындағы мектепте оқитын. Интернатта жатып оқитын балалар сенбі күні түстен кейін үйге қайтатынбыз. 

Демалыс күні түстен кейін интернатқа қайта келеміз. Ол кезде бөлімшеге қатынайтын арнайы көлік болмайтын. Сол себепті көбінесе үйге жаяу барып қайтатынбыз.

«Менің жасым 45-те. Біз отбасында 8 ағайындымыз. Туып өскен жеріміз Шығыс Қазақстан облысы. Әке-шешем өмір бойы ауылда тұрды, бала-шағасын жеткізіп, оқытып-тоқытты, зейнетінен бейнеті көп өмірлерін бізге арнады. Осыдан біраз уақыт бұрын ауыр науқастан ата-анамыз бірінің соңынан бірі дүние салды. Үйдегі қыздардың үлкені болған соң анам маған қайтыс болардың алдында сіңілім Сандуғашты қатты тапсырды.

Негізі жындар адамдар арасында өмір сүретін көрінеді. Олар да үйленіп, бала-шағалы болады екен. Бірақ оларды өлмейді деседі. Сонан соң олар адамдардың көзіне көріне бермейді. 

Осыдан бірнеше жыл бұрын менің ағам ауыр науқастан қайтыс болды. Ол біздің ауылдан 30 шақырымдай жерде орналасқан көрші ауылда тұратын еді. Ал мен ата-анаммен бірге тұрып жаттым.

Ағам қайтыс болар алдында өзін ата-анасының үйінен шығарып жерлеуді өтінген еді. Соңғы сапарға аттанып бара жатқан адамның сөзін жерге тастамай, ағамды өзі туып-өскен үйіне алып келдік. Көп ұзамай ағам қайтыс болды. Жан-жақтан ағылып туыстарымыз көңіл айтып жатты. Үйдің іші абыр-сабыр, у-шу.

54 жастағы Фатима Перез өте сирек кездесетін генетикалық дертке шалдыққан. Оны күн сәулесі өлтіріп жіберуі де мүмкін деп жазады weekend.rambler.ru сайтына сілтеме жасаған NUR.KZ.

Фатима үйіне күн сәулесі түспеу үшін терезелерін қараңғылап, әр екі сағат сайын күннен қорғайтын крем жағып отырады. Ал көшеге тек қажет болғанда ғана шығады екен.