Осыдан бірнеше жыл бұрын менің ағам ауыр науқастан қайтыс болды. Ол біздің ауылдан 30 шақырымдай жерде орналасқан көрші ауылда тұратын еді. Ал мен ата-анаммен бірге тұрып жаттым.

Ағам қайтыс болар алдында өзін ата-анасының үйінен шығарып жерлеуді өтінген еді. Соңғы сапарға аттанып бара жатқан адамның сөзін жерге тастамай, ағамды өзі туып-өскен үйіне алып келдік. Көп ұзамай ағам қайтыс болды. Жан-жақтан ағылып туыстарымыз көңіл айтып жатты. Үйдің іші абыр-сабыр, у-шу.

54 жастағы Фатима Перез өте сирек кездесетін генетикалық дертке шалдыққан. Оны күн сәулесі өлтіріп жіберуі де мүмкін деп жазады weekend.rambler.ru сайтына сілтеме жасаған NUR.KZ.

Фатима үйіне күн сәулесі түспеу үшін терезелерін қараңғылап, әр екі сағат сайын күннен қорғайтын крем жағып отырады. Ал көшеге тек қажет болғанда ғана шығады екен.

70-жылдары біздің ауылда мыңғырған малы бар Есенбай деген бай кісі болды. Адамдардың айтуына қарағанда, малының санын Есенбайдың өзі де білмейді. Сол маңда отар қой, табын сыйыр, үйір жылқы көрінсе «бұл Есенбайдың малы» дейтін. Есенбайдың малының сансыз көп екенін содан да аңғаруға болатын. Соған қарағанда ол маңда Есенбайдың малынан басқа мал жүрмесе керек. Білетіндер «ауылдағы қалған адамдардың бүкіл малын қосқанда Есенбайдың малының оннан біріне жетпейді» деуші еді.

Сол Есенбайдың байлығын аузын ашқанда бірден көруге болатын. Есенбай аузын ашқанда отыз екі алтын тіс жарқырап көрінетін (сол кездері алтын тіс мода болған).

Біз білмейтін жұмбақ әлем

Бұл оқиға 80-жылдардың соңында болған еді. Ол кезде мен 16-ға жаңа толған бозбаламын. Біздің ауылда бір жалғызбасты әйел Қадір деген жалғыз ұлымен тұратын. Баласы отызға таяп қалса да үйленбеген еді. Қияли болатын. Бала дейтін бала емес, жігіт дейтін жігіт емес. Жұмыс та істемейтін. Үнемі таң атысымен орманға кетіп, кеш болғанда үйіне оралатын. Сұрағандарға «Сайтан қабірді» іздеп жүрмін» дейтін.


Тылсым дүние
Жұмыс бабымен екі жігіт Калининградқа іссапармен баратын болдық. Алғашында пойызбен баратын болғанбыз. Кейіннен қасымдағы серігім көлікпен барып қайтайық деп ұсыныс айтты. Ондағы ойы – Калининградтан сәл әріде тұратын ата-анасына да барып қайту екен. Мен келістім.

Белгіленген күні екеуміз жеңіл көлікпен жолға шықтық. Егер ешқайда бұрылмай, тура жүрсек, шамамен 8-9 сағатта Калининградта боламыз. Бұл екі араға көлікпен алғаш жүруіміз болғандықтан жолға таңертең ерте шықтық. Үш сағаттай жүрген соң серігім машинаның жанармайы азайғанын айтып, «жанар май құю стансасы» деген белгіні жіберіп алмай, мұқият қарап отыруды тапсырды. Жақын маңда ауыл көрінбейді. Май бітсе, далада қалатын түріміз бар.