Подробности
Категория: Проза

Бақтыгүл Ауданова 

(Хикая )

Кешкісін Алтайды көрді. Кешегідей емес салқындау амандасты. Күндегідей емес, бөлмелеріне бірнеше күн келмей жүрді.
Осылай жүргенде күз де бітіп, желтоқсан басталды. Студенттің бәрі жаңа жылға дайындалып жатты. 
Қыстың күні қысқа болғасын ба уақыт тез өтеді екен. Жатақханада жаңа жылға би кешін ұйымдастырып жатты. Би кешіне бәрінен бұрын Гүлжан қатты дайындалды. Анасына жылап жүріп арнайы көйлек алдырды. 
– Айжан сен не аласың? – деп сұрады Әлия қызынан көңілі қалмасын деп.

Подробности
Категория: Проза
Бақтыгүл Ауданова
 (хикаят)


Танысқан күннен бастап Алтайды сырттай иемденіп алған Гүлжан енді оны маңайындағы мың қыздан қызғанайын деді. Есіл дерті оқу емес, Алтай. Оны бірге оқитын курстастарынан да, құрбыларынан да қызғанады. Сабақ жайына қалды.

Сабақ үстінде де Алтайда ойлап отырады. Қоңырау соғыла сала есікке жүгіреді. Қыз-жігіттердің ішінен Алтайды іздейді. Оны көрсе жүрегі өрікпіп, қуанышы алаулап кетеді. Ал егер Алтайдың әлдебір қызбен сөйлескенін, не бірге тұрғанын көрсе жүзі сұрланып шыға келеді.
Алтай да Айжан мен Гүлжанға іш тартып, қарындастарындай қамқорлық көрсетеді. Содан ба үлкен курстың жігіттері бұларды қатты сыйлайды.

Подробности
Категория: Проза

(хикая)

Рүстемқызы Бақтыгүл Ауданова (Bakti Audan) журналист, жазушы, Әлем Халықтары Жазушылары Одағының мүшесі.

Қаламгер 1980 жылы Шығыс Қазақстан облысының Күршім ауданында дүниеге келген. 
Шардара аудандық «Өскен өңір» газетінде тілші, тәуелсіз «Шартарап-Шарайна» газетінде жауапты хатшы, редактордың орынбасары, республикалық «Барыс» газетінде әдеби қызметкер болып еңбек етті.

Ақын Әлібек Мейірбеков атындағы медальмен марапатталған. 

Шығармалары «Ақ шағала жырлар» ақын-жазушылар топтамасына енген. «Пейіштің самалы» атты кітаптің авторы.

Подробности
Категория: Проза

Таң біліне қаланың тіршілігі басталады. Автопарктен шыққан автобустар өз бағыттары бойынша көше бойлап барады. Қалың киімдерінің сыртынан киіп алған сары қапеттері анадайдан мен мұндалап, қолдарында сыпырғыштары бар тазалық қызметкерлері де жол жағалай өз жұмыстарына асығуда. Бәрінің қамы – күйбең-тірлік, жанұяларын асыраудың амалы. Көп ұзамай қала халқы да үйлерінен шығып бірі жұмысқа, енді біреулері балаларын балабақшаға, мектепке апаруға жетелеп аялдамаға қарай жанталасуда.

Подробности
Категория: Проза
Гүнай Текин
 
Монолог
 
Мен үшін жаңа жыл - үміт отының бір тұтанып, бір сөнетін кезі . Қанша жылдан бері босқа үміт артамын. Босқа өзімді қинау екенін санам сезіп тұрса да, əйтеуір келетін шығар деймін.  Бұл жылы келетіндей сезінемін. Келмейді. Кіп-кішкентай ауылда жалғыз қалғалы он тоғыз жылдан асты.
Бір жапырағым содан бері келген емес. 
 
Менен не кінə кеткенін білмеймін. Тас жүрек боп алды. Əкесінен екі жасында айырылдық. Жастығымды жолына арнадым. Жақсы азаматтар кездессе де ұлымның бір ғана əкесі бар деумен жүрдім. Ешкімді маңыма жуытпадым. Қатарынан кем қылмау үшін бəріне бардым. Үш сағат қана ұйықтап, екі ауысымда тігінші болып жұмыс істедім. Бəріне шыдауға тырыстым.
  1. Қайыр
  2. БАБАХАН
  3. Барымташының әңгімесі
  4. Қара қазан