Подробности
Категория: Проза

Әңгіме

Серік Әбікен

—  Мама, тұршы. Тұршы деймін, мама… Қарным ашты.

Бояуы оңған футболкасының жағасындағы жыртықтан бұғана сүйегі ырсиған кішкентай Асқардың анасын жұлқылап отырғанына біраз болды.  Кірі баттасқан көк диванның үстінде жұқа көрпешемен басын бүркеп жатқан шешесінің қыбыр етер сыңайы жоқ.

— Мама деймін…  – Қорс-қорс жылаған бала әлсіз қолдарымен

жамылғыны тағы жұлқылады. – Қарным ашты ғой.

Подробности
Категория: Проза
Нұрғайып Хавсеметұлы
 
1986 жылы маусымның 13-ші жұлдызында МХР-ның Баян-Өлгий аймағында дүниеге келген. Кейін Атамекенге оралып Ақмола облысы Степногорск қаласы Қырыққұдық ауылына тұрақтаған.  Көкшетау қаласындағы «Ж.Мусин» атындағы қазақ педагогикалық колледжінің филология бөлімінің 2015 жылы тамадаған. 2017 шабыт фестивалінің үзік әдеби шығарамалар аталымы бойынаша дипломант атанды.

Подробности
Категория: Проза

Шырқыраған телефон дауысынан оянып кеттім. Таң қылаң иектеп атып келеді екен. Халатымды желбегей жамылып қонақ бөлмесіндегі телефон трубкасын нарау көтердім.- Алло, қайырлы таң, құрбан айт құтты болсын!- Бірге болсын-дедім есіней отырып.- Бұл мен, сенің бала күніңдегі құрдасың, жас күніңдегі сырласың, отыз жасыңда досың, қырық жасыңда қасың болған Анық. Мен аз-кем үнсіз қалдым. Саңқылдаған дауысынан Анық екенін таныдым.- Ау, Қалеке, неге үнсіз қалдың. Білем, маған деген өкпең қара қазандай әрі ессіз адамдай таң атпастан қоңырау шалып мазаңды алып отырмын.

Подробности
Категория: Проза

Мен он сегіз жаста едім. Былайша айтқанда жігіт болып қалған кезім. Таңертең қой жайып кетіп кешке үйге келсем біздің үйде бір көршілес ағайым отыр екен. Ағайға сәлем беріп беті қолымды жуып шайға отырдым. Сосын барып байқадым. Әлгі ағай әкеммен ұрсысып отырған болып шықты. Шамасы болымсыз бірдемеге келіспей қалған түрлері бар. Көрер көзге әлгі ағай көбірек, қаттырақ сөйлеп, өктемдік көрсетіп ал әкем болса анда-санда бір мырс етіп ащы күлгені болмаса үнсіз отыр. Апам да ана жігітке қарап: «Қымыз іш, қайным...» - деп әлсін әлі қымыз құяды.

Подробности
Категория: Проза

Үй тазалаған сайын жатын бөлмедегі осы бір ескі-құсқы болып, бірақ еш жері сынып, не жарамсыз болмаса да, тозып кеткен сандық Мөлдірдің көзіне құдды бір лақтырып тастау керек заттай көрінетін. Дегенмен, үйге қонақ келгенде анасы сандықтан тыққан-пыққанын алып жатқанда, Мөлдір жанында тұрып, сандықтағы әр жаңа затқа тамсанып тұратын. Керегін алған анасына Мөлдір «өзім жаба саламын» деп, сандықтағы әрбір затты киіп, тағып көріп, әбден иіскеп-иіскеп алатын. Ондағы заттардың иісі тым ерекше еді. Ішіндегілерді ойласа, «сандықты лақтырып тастау керек» деген ойынан айнып қалатын. 

  1. Тілемсек пен Cабалақ
  2. БОМЖдың өкініші
  3. Түнгі Ханшайым(16 бөлім)
  4. Түнгі Ханшайым(15 бөлім)