Проза

Подробности: Категория: Проза; Опубликовано: 15 апреля 2020

Бақтыгүл Ауданова

Әңгіме

– Биыл көктем ерте келіп еді, – деді бөртегүлдің қар басқан баданадай-баданадай күлтелі басын қағып жатып. – Есесіне міне, қардың астында қалды.

Иіліп тұрған жеміс ағаштарын емес, алдымен бөртегүлдің бұталарын қардан арашалап тұрған көршіме таң қалсам да, оның сондай бір ерекше мейіріммен жасап жатқан ісіне сүйсіне қарап тұра бердім.

Подробности: Категория: Проза; Опубликовано: 25 декабря 2019

Әңгіме

Қаржаубай Сартқожаұлы

Апа, мен ұйықтап жатырмын...

Алтынмен аптап, күміспен күптеген далада да емес, дәлірек айтқанда, сіздің Алтайыңызда да емес, атамның арман қуған Көкшесінде де емес, мына ұлыңыздың дүниеге келген торқалы бесігі Жалаңашта да емес, балалық балғын шағым қалған балауса Бұлғын өлкесінде де емес, сонау Ұланбатыр қаласының жұпыны ғана бір бөлмесінде.

Алакеуім қараңғы. Ай шұғыласын жалбыр бұлт көшірме көрпесімен көлегейлеп алған. Бөлме іші қара мақпал қараңғылықпен көмкерілген, салқын леп жоқ, тымырсық. Иә, мен ұйқысырап жатырмын...

Подробности: Категория: Проза; Опубликовано: 14 декабря 2019

Ибрагим Нұрпейіс Кенжеғалиұлы

Болған оқиға желісімен

1986 жылдың желтоқсаны. Ауылдағы Мәдениет үйінің қора есігіне сүйенген Жұмабай көз жасына ерік беріп дауыстап жылап тұр. 9- май мерекесіне сыйлыққа берген транзисторын тыңдап отырып Азаттық деген радиодан желтоқсан оқиғансын естіп келген еді.

Подробности: Категория: Проза; Опубликовано: 11 декабря 2019

Бақтыгүл Ауданова

Күнұзақ тым-тырыс тұрған телефон безгегі тұтқандай шылырдап қоя берді. Тұтқаны көтергені сол арғы жақтан:

– Айгүл сенбісің? – деген таныс дауыс жүрегін дірр еткізді. – Пойыздан түскенім осы. Сағындым. Шықшы, қыдырайық, – дейді аптығып.

– Жарайды, киноға барайық. Керемет кино түсіпті.

Қайсар екеуі кинотеатрдың алдында кездесті. Екеуінен басқа жан адам жоқ. Театрдың есігі тас құлып. Қайта көшеге бет алды. Кино неге қойылмады екен? Жұрт та жиналмаған. Екеуі де таң қалды. Әншейінде билет жетпей қалатын. Бүгін тірі жан жоқ. Жастардың бәрі топ-топ болып басқа жаққа кетіп барады.

Подробности: Категория: Проза; Опубликовано: 09 декабря 2019

Қанат Қайым

Әңгіме

Бүгін армансыз ойнадым. Балалармен бірге Түйемойнақтың тоғайына барып, қарақатқа әбден тойдық. Көкем мен апам болса, қанша жалынсам да, жібермес еді. Олар таң алакеуімінен тұрып аудан орталығына кеткен. Ертең бір-ақ қайтады. Ал әжем өте жақсы адам. «Бірдеңеге ұрынып қалмасаңдар болды. Барсаң, барып кел» деген.