Түн тұнжырап адамдарға жаны ашып тұрғандай...сары шұнақ аяз...аппақ қар айналаны қымтай бүркеп "қозғалмай тыныш жатыңдар" дегендей.

Адамдар о бастағы табиғатын жоғалтсада, әу баста рухына не үрленсе соны сап күйінде сақтаған жан-жануар бірдеңе сезді...

Тышқандар інінен шыға ақ қардың бетінде бір жерге жинала бастады, мысықтар өз туыстарының басын қосып қорадағы жаман столдың астын паналап жатты, иттер ұлып адамдарға адалдығын танытып тынбай бір сұмдықты ескертумен болды, «бейуақта ұлыма, оңбаған» деп үйден шыққан ауылдың жалғыз сақшысы сұр төбетін тұмсықтан ұрды, ол сәлден кейін тағы ұлыды «өзіңе көрінгір саған жаңа ескертпедім бе?!» деп ауласындағы алып алма ағашқа асып, үнін бірақ өшіріп үйге кірді...әтеші гәккулей бастады, оның да мойнын бұрай салды...